Aktualności

Wspomnienie o doktorze Tadeuszu Majewskim

W S P O M N I E N I E

       O DOKTORZE TADEUSZU MAJEWSKIM

 1931 – 2018

Wybitnej postaci Polskiego Towarzystwa Walki z Kalectwem i zasłużonego dla światowego ruchu na rzecz rozwoju rehabilitacji zawodowej i zatrudniania osób z niepełnosprawnością oraz rehabilitacji niewidomych i głucho niewidomych. Zmarł w dniu 1 maja 2018 roku w Warszawie w wieku 87 lat.

Tadeusz urodził się 24 lutego 1931 roku w Kurniku koło Poznania. Był absolwentem psychologii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, rocznik 1955. Od tegoż roku pracował jako psycholog i wychowawca w Zakładzie Rehabilitacji Podstawowej i Społecznej, Polskiego Związku Niewidomych, dla Dzieci Niewidomych w Laskach koło Warszawy. W roku 1969 uzyskał stopień doktora nauk humanistycznych, ze specjalnością psychologi defektologicznej na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. W latach 1963-1961 pracował w Ministerstwie Zdrowia i Opieki Społecznej w Warszawie, a od 1977 roku był naczelnikiem Wydziału Rehabilitacji zawodowej w Departamencie Rehabilitacji. Następnie pracował w Centrum Medycznym Kształcenia Podyplomowego w Warszawie, Zakładzie Psychopedagogiki Specjalnej na Wydziale Pedagogiki i Psychologii Uniwersytetu Marii-Curie Skłodowskiej w Lublinie, Akademii Pedagogiki Specjalnej w Warszawie.

Szczególnie cenny był udział Tadeusza w wielu konferencjach naukowych i zagranicznych, w dwu międzynarodowych Kongresach TWK (1971 – w Pałacu Kultury i Nauki, ponad 400 uczestników). Drugi Kongres TWK pod tytułem „Człowiek niepełnosprawny w społeczeństwie” odbył się w Warszawie. Przed otwarciem Kongresu prof. dr Harry Fang prezydent Rehabiltation Inernational wręczył zastępcy przewodniczącego Rady Państwa Zdzisławowi Tomali „Kartę Rozwoju Rehabilitacji na lata osiemdziesiąte”. Tadeusz brał udział w konferencjach w Austrii, Norwegii, Teheranie, Finlandii, Szwecji, Nowej Zelandii.

         W latach 1975-1976 był ekspertem Międzynarodowej Organizacji Pracy w Iranie w zakresie poradnictwa zawodowego oraz oceny zdolności do pracy osób z niepełnosprawnością. Napisał poradnik Vocational Gudance of the Disablet (Poradnictwo zawodowe dla osób niepełnosprawnych).Poradnik został przetłumaczony na język perski i opublikowany w Teheranie w 1976 roku. Następnie w latach 1981-1987 był doradcą w Ministerstwie Spraw Socjalnych w Nairobi w Kenii, gdzie prowadził szkolenia i przygotowywał materiały szkoleniowe na temat rehabilitacji zawodowej i środowiskowej osób z niepełnosprawnością. W Nairobi zorganizował Afrykański Instytut Rehabilitacji, którego głównym zadaniem było kształcenie pracowników rehabilitacji zawodowej i środowiskowej osób z niepełnosprawnością.

Po powrocie do kraju skupił się na pracy w Wyższej Szkole Pedagogiki w Warszawie, społecznie w TWK i w Krajowej Izbie Gospodarczej, gdzie był głównym autorem tekstów o rehabilitacji zawodowej i społecznej osób z niepełnosprawnością zarówno zatrudnionych w spółdzielczości inwalidów, jak również na otwartym rynku pracy, problemów rehabilitacji niewidomych i głucho niewidomych. Często odnosił się do literatury zagranicznej na temat zatrudnienia chronionego, rozmiarów i problemów niepełnosprawności a zwłaszcza Innternational Rehabilitation i Międzynarodowej Organizacji Pracy.

Dla nas w TWK był ostateczną instancją sprawdzającą teksty z języka angielskiego do druku. Był bardzo solidny. Na materiały nie musiałem czekać poza umówiony termin. W rozmowach z gośćmi zagranicznymi zaskakiwał ich biegłością języka angielskiego, akcentem i merytoryczną rozmową.

         Człowiek o pogodnym usposobieniu, charakterystycznym miłym głosie. Emanowała od niego dobroć, chęć pomocy słabszym, dlatego co roku w grudniu przynosił darowiznę pieniężną, z tekstem „Ty masz tylu potrzebujących, to jeszcze te parę groszy może się przyda”.

         Pozostawił znaczny dorobek naukowy i publicystyczny, około 180 pozycji, 14 książek, 64 pozycje w pracach zbiorowych. Jest autorem rozdziału w pracy zbiorowej na temat służb socjalnych, wydanej w języku japońskim.

Odznaczony najwyższym odznaczeniem TWK Medalem Twórcy Polskiej rehabilitacji, Złotą Odznaką TWK

W 2016 roku zaskoczył mnie odmawiając udziału we wspólnym tekście i napisaniu streszczenia w języku angielskim. Henryku, ja już nic nie napiszę i nic nie przetłumaczę. Mój umysł się wyczerpał. Teraz chcę przeczytać to czego nie mogłem przeczytać, posłuchać muzyki której nie miałem czasu wysłuchać. Tadeusz zlikwidował komputer, telefon komórkowy, zamknął się dla siebie.

Spoczął na Cmentarzu Bródnowskim w Warszawie w grobie rodzinnym w alei 24F-6-1.

Drogi Przyjacielu, dziękujemy Ci za wyjątkowe zaangażowanie i wspaniałe rezultaty działania społecznego na płaszczyźnie TWK, dziś już Ciebie nikt nie zastąpi w tak wielkim wymiarze.

Część Twojej Wielkiej Pamięci !

 

Dr Henryk Waszkowski

Prezes Honorowy TWK

Sekretarz Społecznej Rady Naukowej TWK